http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/ Schrijf- en advieswerk Lauriergracht Fri, 18 May 2012 09:05:22 GMT +0200 http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/bloggum/daklozengeluk-een-sprookje-   Er was eens een vrouw die in een hijskraan woonde. Zij woonde daar wel vijftien jaar, op een verlaten industrieterrein aan het randje van een grote stad. En zij waste zich in het IJ, het water dat de stad in tweeën deelde. Twee keer per week kwam de soepbus langs met heerlijke broodjes en hete koffie met melk die smaakte als honing, alsof God 'm in de de hemel zelf had gemaakt. Mannen kwamen en gingen, maar de vrouw bleef en was niet weg te slaan...   Dit sprookje is feitelijk een waargebeurd verhaal, waarmee de hoofpersoon in 2012 naar buiten trad in Z! de Amsterdamse daklozenkrant. Mijn werk over de daklozenopvang bevat meer van dit soort moderne sprookjes. Dak- en thuislozen staan vaak model voor de levenskracht en authenticiteit waar wij allemaal, diep in ons aangepaste burgerhart, naar verlangen. Wel komen de meesten van deze authentieke mede-burgers vroeger of later in de maatschappelijke opvang terecht.   Vier grote steden, waaronder Amsterdam, besloten in 2008, vlak voor de kredietcrisis, de zichtbaar groeiende dakloosheid op straat een halt toe te roepen. Met een zak extra geld konden de opvangorganisaties aan de slag. En sindsdien lopen er minder daklozen op straat. Wat is er met deze mensen gebeurd? Zijn zij daadwerkelijk onder dak gebracht? En waar houden zij zich zoal mee bezig? Deze vragen wilden wij op de redactie van Z! graag beantwoord zien.   Daklozengeluk bleek te vinden in verrassend veel nieuwe initiatieven. 'De kern is nu: hoe krijg je mensen ertoe op een zinvolle manier hun dag door te brengen,' zegt bestuursvoorzitter Jaap Fransman van HVO-Querido, de grootste instelling voor daklozenopvang in Amsterdam. De meeste klanten van de maatschappelijke opvang, werken tegenwoordig, of doen op zijn minst aan dagbestding. Zij krijgen hiervoor een kleine vrijwilligersvergoeding per dagdeel en maken zich nuttig in veegploegen, muziek- of filmschool, uitgeverij, wasserette, restaurant De Prael, reisbureau Magic Bus, zorgboerderij en schrijfclub. Gelukkig leven er op straat ook schrijvers en dichters, die vanuit de schrijfclub Kantlijn rechtstreeks over hun werelden berichten.   Het kan ons allemaal overkomen, de grens is maar heel erg dun. 'Je begint altijd bij familie en vrienden als je dakloos word, maar dat houdt een keer op', vertelt Johan. De blozende ex-ambtenaar, een van de vele 'slachtoffers van het neo-liberalisme', werkte twintig jaar bij een gemeentelijke dienst, maar stond na privatisering 'vijf reorganisaties later' ineens op straat. 'Ik was mijn huis kwijt voordat-ik het zelf in de gaten had. Heel langzaam zak je af', vertelt hij in Je Eigen Stek, de enige opvang voor daklozen zonder een sociaal-medische diagnose.    Het stigma dat aan dakloosheid kleeft is volstrekt onterecht. Zoals Bernadette, één van de weinige vrouwen in Je eigen Stek vertelt: 'Ik ben nog nooit zoveel aardige en gewone mensen tegengekomen, juist in de opvang. Ik heb er zelfs vrienden gemaakt.' Maar de realiteit is wel dat velen die op straat belanden naar drank of drugs grijpen om te overleven. De maatschappelijke opvang heeft daar van oudsher nooit moeite mee gehad. In de opvanghuizen zeiden ze tegen hun klanten: we helpen je aan onderdak, maar hou je gekte bij je en gedraag je een beetje. Dat hielp. En het helpt nog steeds. De meest onaangepaste types gedragen zich in de opvang heel behoorlijk.   Omdat de maatschappelijke opvang de laatste jaren steeds meer (ex)patiënten van de psychiatrie overneemt, ontstaat zo langzamerhand een heel nieuw, niet-medisch circuit voor mensen die, met meer of minder begeleiding, allemaal op weg zijn naar zelfstandig wonen. 'Wij gaan uit van de hertselgedachte,' zegt Jaap Fransman. 'Mensen bij ons zijn niet zielig, het zijn gewoon mensen als jij en ik, ze hebben een probleem gekregen en zijn in een neerwaatse spiraal terecht gekomen.'   Inmiddels maken cliënten van de maatschappelijke opvang nu volop gebruik van hun toegenomen kansen. Vanuit eenvoudige dagbestedings-activiteiten stromen zij door naar diverse werkplekken die zij soms zelf, met steun van allerlei instanties, hebben opgezet. Zij doen horeca-ervaring op in restaurant De Prael, zetten hun kennis in als computerdeskundige in de werkplaatsen van SCIP, treden op met de professionele band Space lightning, of werken als reisleider bij de Magical Mystery Tour.     Het zijn allemaal opstapjes naar een nieuwe maatschappelijk bestaan. Zoals de Marokkaanse Bouha, kok bij SCIP, zegt: 'ja, ik was de weg even helemaal kwijt. Maar met dit opstapje hoop ik over een jaar weer zelfstandig te zijn. Het gaat er vooral om dat je met zijn allen de dingen in een gemoedelijke sfeer kunt oplossen.'     BLBLOBLOG Mon, 07 May 2012 15:34:00 GMT +0200 http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/article-53 Daklozengeluk                 De Amsterdamse Z! , meer dan een krant   Lees in 2012 mijn nieuwste portretten over Eigen Wijsheid in onze hartverwarmende hoofdstad...    Zie voor dit nummer ook: http://www.zetkrant.nl   Eigen werk Mon, 07 May 2012 15:12:25 GMT +0200 http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/article-17 Petra Hunsche Na de School voor de Journalistiek in Utrecht (1981) maakte ik de schrijfdroom van mijn vader waar. Ik werkte ruim twintig jaar als stadsverslaggever, eerst voor dagblad Trouw, later voor het Amsterdams Stadsblad/Het Parool. Over mijn specialisme 'migranten' en mijn bijzondere hobby: de psychiatrie, publiceerde ik in alle grote dagbladen. Daarnaast schreef en schrijf ik verhalen en poëzie.   Volgend op een foute behandeling in de geestelijke gezondheidszorg, publiceerde ik eind jaren '80 bedroefde en kritische stukken in de vakpers. Naast mijn baan als stadsverslaggever, volgde ik de psychiatrie als redactielid van het Maandblad Geestelijke volksgezondheid (Trimbos-instituut). Daarnaast schreef en schrijf ik nog altijd voor de vakbladen Psy en Deviant.   Met het oprichten en aansturen van twee vrijwilligersredacties (Kronkel en Bolwerk), ontdekte ik in 2001 mijn plezier in lesgeven. Mijn grootmoeder was onderwijzeres. Ik heb haar nooit ontmoet, maar 'ze zeggen' dat ik op haar lijk. Vanaf het millenium 2000 deed ik steeds vaker eindredactie- en advieswerk voor cliëntenorganisaties en ggz-instellingen. Natuurlijk verdiepte ik mij ook in het schrijven van & voor websites en sociale media.   Na het uitkomen van mijn boek De strijdbare patiënt (Haarlem, 2008), maakte ik een uitstapje naar de gemeente Amsterdam, maar sinds kort staat mijn pen weer geheel in dienst van mijn specialisme: nu de daklozenopvang van HVO-Querido. Portretreportages hierover verschijnen in Z! de Amsterdamse daklozenkrant. Volgend voorjaar verschijnt 'Daklozengeluk' in boekvorm. Daarnaast doe ik redactie- en advieswerk voor ggz-instellingen en cliëntenorganisaties.    Schrijfwerkplaats Lauriergracht ontwierp in 2009 een masterclass journalistiek voor vrijwilligersredacties. Ik werk hiervoor samen met mijn collega, wetenschapsjournalist Paul Reinshagen (zie onder). De korte cursus die wij maakten is uniek en toepasbaar op álle redacties, ook van bedrijfsbladen en periodieken van instellingen en organisaties. Over Mon, 07 May 2012 15:09:10 GMT +0200 http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/bloggum/een-dodelijk-addertje   Geef verslaafde daklozen een huis, met no-nonsense begeleiding en de maatschappij is stukken goedkoper uit. Hetzelfde geldt voor andere zwervende mensen met psychische problemen, ook wel 'zorgmijdende daklozen' (lees: overlastgevers) genoemd. Waarom deze mensen de 'zorg' (lees de psychiatrie) mijden komt minder vaak naar voren: de meesten hebben geen zin in de vernedering van een opgelegde diagnose en gedwongen (invalidiserend) medicijngebruik.   Hoe dan ook, de daklozen die via Discus onderdak vonden, zijn na de start van het project, ruim vijf jaar geleden, nog steeds blijvend gehuisvest, tevreden met hun leven en met de begeleiding die zij krijgen. Deze begeleiding is niet opdringerig en getuigt van respect. Wie geen medicijnen of gesprekken wil moet dat zelf weten. Als je maar geen overlast bezorgt, daar gaat het om. Vaak zie je dan dat mensen toch een of andere vorm van medicatie accepteren, maar dan uit 'vrije' keus.    De Discusmethodiek is goedkoper dan mensen in een instelling laten verblijven of in een beschermde woonvorm. Een win-win-win-situatie, voor hulpverlening, hulpvragers en financiers (lees: de belastingbetaler). Zorgwethouder Eric van der Burgh toonde zich dan ook tevreden. Hij wil de methodiek komende jaren in Amsterdam flink uitbreiden. Bevlogen medewerkers zijn daarvoor wel onmisbaar, 'vooral dankzij hun inzet en passie' is het project geslaagd, werd gezegd.   Een voorbeeld van dit soort bevlogenheid is teammanager Wessel de Vries van Discus. 'Eigen kracht, de cliënt centraal en doe normaal,' zo vat hij de methode samen. De Vries is blij met alle goede voornemens, maar blijft realistisch: 'De huren springen omhoog met al die Donnerpunten, waarbij je extra betaalt voor bepaalde plekken. En ook het verkrijgen van bijzondere bijstand om je woning te kunnen inrichten wordt in de toekomst lastiger. Een ander punt is: wie betaalt de zorg? Valt deze onder ziektkosten of onder maatschappelijke opvang?'   En hier zit nog een heel gemeen addertje onder het gras. Jaap Fransman van HVO-Querido waarschuwde vorig jaar al in de vakpers: de bezuinigingen die via de Wet op de Maatschappelijke Opvang (WMO) op ons afkomen ondergraven de herstelgedachte. Gekwalificeerde begeleiding richt zich op het aanspreken van de eigen kracht, maar alleen voor mensen die zogenaamd 'ziek' zijn is tegenwoordig nog geld. Zo wordt de hulpverlening gedwongen om te problematiseren. Een perverse situatie waar de maatschappelijke opvang nu mee worstelt.           BLBLOBLOG Thu, 05 Apr 2012 09:05:00 GMT +0200 http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/article-9 Interviews       De mooiste journalistieke vorm die ik ken en graag beoefen, is het  interview. Voor kranten en vakpers maakte ik series geschreven interviews rond een bepaald thema, over kunstenaars bijvoorbeeld voor Artotheek Oost, en voor NRC-Handelsblad over carrièremakers met daarnaast een onzichtbare loopbaan… in de psychiatrie (zie onderaan).   De serie portretten met erflaters van de patiëntenstrijd in de psychiatrie die ik voor Museum Het Dolhuys schreef (Haarlem, 2008)  komt tegemoet aan mijn verregaande interesse voor hedendaagse geschiedenis, in de coulissen van onze samenleving.   Eigen werk Sun, 11 Mar 2012 08:43:36 GMT +0100 http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/bloggum/veranderend-perspectief Symposium Stichting Psychiatrie en Filosofie april 2012 Ervaringsdeskundigheid: een veranderend perspectief In de geschiedenis van de patiëntenbeweging in de psychiatrie spelen solidaire hulpverleners een belangrijke rol. Zo vergelijkt de Leidse psychiater Jef Teuns bij de aftrap van de cliëntenbeweging in 1972 het ouderwetse inrichtingssysteem met een concentratiekamp. Die eerste felle jaren van de gekkenbeweging kwamen de misstanden in de psychiatrie goed aan het licht. En psychiatrische patiënten begonnen voor het eerst, met honderden tegelijk, hun mond open te doen. In die atmosfeer nam een tumulteuze ledenvergadering van de kersverse Cliëntenbond in 1974 het besluit dat voortaan alleen patiënten en ex-patiënten lid mochten worden. Sleutelbegrippen waren: het ontwikkelen van zelfbewustzijn, onderlinge solidariteit en wederzijdse steun.' Die eigen identiteit van patiënten en het uitwisselen hierover leverde de eerste ervaringskennis op, al werd dat toen nog niet zo benoemd. Tegelijk werden goedwillende familieleden, hulpverleners en andere betrokkenen radicaal buitengesloten. Het leidde tot een verwijdering die tot ver in de jaren tachtig zou duren...   Begin jaren '90 was het weer een psychiater die de cliëntenbeweging een nieuwe impuls gaf. Jos Droës werkte als sociaal psychiater in Rotterdam en wilde de mening van cliënten horen over een nieuwe rehabilitatiemethode, IRB, die hij uit Amerika had gehaald. Uit deze bijeenkomsten ontwikkelde zich de Nederlandse herstelbeweging. Ook de Maastrichtse psychiaters Marius Romme en Detlev Petry timmerden aan de weg met onderzoek naar de menselijke ervaring. Ervaringsdeskundigheid werd ineens hot. En weer ontstond er een spanningsveld tussen psychiatrie en cliëntenbeweging, dat tot op heden voortduurt. Want wie heeft het patent op al deze kostbare ervaringskennis? Naarmate de tijd vordert lijkt het alsof we verdrinken in nieuwe ontwikkelingen die elkaar, ook vanwege het digitale tijdperk, razendsnel opvolgen. Maar de eerste kiemen voor de opleiding tot ervaringsdeskundige hulpverlener werden al in 1995 gelegd. Onderzoekers van pionierende instituten, waaronder het IGPB en het Trimbos-instituut zijn belangrijke nieuwe partners in dit veld. Zij buigen zich nu over de kwaliteitseisen waaraan de ervaringsdeskundige moet voldoen. Gaandeweg komt ook naar voren dat veel hulpverleners met emotionele problemen worstelen, een percentage van 30 % is al genoemd. HEE-hulpverleenster Madeleine Prinssen, die ik laatst interviewde voor Psy, zegt dat haar collega's vaak grote moeite hebben met intimiteit, met afstand en nabijheid. Zij noemt het 'een cultureel gegeven'. In de psychiatrie wordt nog altijd gesproken van professionele afstand. Madeleine zegt: wanneer gaan we het hebben over professionele, menselijke nabijheid?' Wellicht brengt ons gezamenlijk onderzoek hier dit ideaal een stapje dichterbij.   'Abstract' lezing 13 april 2012    Meer informatie over het symposium http://www.psychiatrieenfilosofie.nl/symposium-ervaringsdeskundigheid BLBLOBLOG Thu, 23 Feb 2012 14:04:00 GMT +0100 http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/bloggum/hemel-en-aarde-met-elkaar-verbinden Hieronder het eerste deel van mijn lezing op donderdag 2 februari bij Shambhala Amsterdam:   Goedenavond allemaal,   Ik ben heel blij dat ik de gelegenheid heb jullie iets te vertellen over mijn vak en grote hobby, het schrijven, en over mijn leven in verband met het Shambhala boeddhisme, vooral de meditatie, waar ik sinds 1996 aan ben verbonden en dat mijn werk uiteraard sterk beinvloedt.   De keren dat ik paniek voelde opkomen tijdens het voorbereiden van deze lezing heb ik niet geteld, maar ze zijn er natuurlijk geweest. Ze horen namelijk onlosmakelijk bij het schrijfproces. En zoals Dana Marshall hier laatst vertelde, ook bij het maken van beeldende kunst, kortom bij elk creatief proces, waarbij je de open ruimte opzoekt om je vervolgens beschikbaar te stellen voor wat er gebeurt.   Bij het schrijven zijn het de momenten dat je ''jezelf'' in alle eenzaamheid tegenkomt, steeds weer. Waar moet dit over gaan en gaat het daar ook over? Kan ik wel waarmaken wat ik heb beloofd? Dit soort onzekere gevoelens aanraken en loslaten, dat is wat in het schrijfproces gebeurt en kennelijk hoort bij het geboorteproces van een geestelijk kind.   Het is voor een schrijver/journalist meestal niet eenvoudig om over zichzelf te praten. Met name mijn beroepsgroep is er goed in het eigen verhaal in anderen te projecteren, of in de gebeurtenissen die zij beschrijven. Al zijn ze zich daar vaak niet eens zo van bewust. Daarom is het extra interessant om nu mijn eigen verhaal als kapstok te gebruiken om met jullie over schrijven en het maken van kunst in gesprek te komen. En wat dat met meditatie te maken heeft. Waar raken deze twee processen elkaar? En zit het elkaar misschien ook wel eens in de weg?   Om mijn eerste ervaringen in 1996 met Shambhala op te zoeken dook ik in een paar oude dagboeken... een overweldigende ervaring. Ik gebruikte mijn dagboek in die tijd, zoals ik het zelf uitdrukte 'als plépapier' om van alles van mij af te schrijven. Het hielp me ook de lijn van mijn leven in de gaten te houden en bood daardoor houvast. Maar er ging nogal wat voorbij aan gebeurtenissen, gedachten en gevoelens...een echte diarree...   Op het moment dat ik het Shambhalacentrum binnenstapte leidde ik een druk leven -- ik was 42 en werkte als stadsverslaggever in de Bijlmermeer en daarnaast ook nog als journalist/activist in de psychiatrie. Een lange relatie ging net uit. Verlies in de liefde was ongeveer het ergste dat mij, en niet mij alleen natuurlijk, kon overkomen.   Maar ik kan wel zeggen dat ik in mijn jeugd een verliestrauma heb opgelopen. Ik ben mijn zeer geliefde ouders jong verloren, mijn moeder al in de vroege pubertijd, mijn vader tien jaar later. Evenals mijn twee oudere zussen en de hele babyboomgeneratie van na de 2e wereldoorlog had ik geleerd 'flink te zijn'. Ik heb er een half leven over gedaan om gevoelens van verdriet en machteloosheid toe te kunnen laten.   Mijn Amsterdamse ouders maakten graag muziek en wij zongen met het hele gezin uit volle borst mee met liedjes als 'We shall overcome' en andere Amerikaanse folkssongs die mijn vader leuk vond. De dood van Martin Luther King in 1968 maakte bij ons thuis diepe indruk. Zijn geweldloze strijd heeft mij sindsdien geïnspireerd op mijn eigen pad van geweldloze actie.   Op mijn 19e gebeurde er iets heel bijzonders. Ik kwam door toeval terecht in de karate school van de beroemde Jan Kallenbach. Daar trainde ik jarenlang met enorm veel plezier en hielp zelfs de eerste vrouwenwedstrijd van Nederland mee van de grond. Er heerste een echte zendiscipline. Vanaf die tijd beoefende ik allerlei vormen van martial art. Karate was erg stoer, ik wist dat ik de zachte weg op wilde en koos later voor aikido en uiteindelijk voor tai-chi en chi-kung. Na mijn afstuderen aan de School voor de journalistiek ging ik als journalist/activist en trainer geweldloze weerbaarheid de vredesbeweging in. Maar wat ik ook trainde, de innerlijke onrust bleef, dus ik wist ook al een hele tijd dat ik ooit moest gaan 'zitten'.   (...) tot zover.   Benieuwd naar de rest? Stuur een mailtje naar info@schrijfwerklauriergracht.nl BLBLOBLOG Mon, 06 Feb 2012 21:15:00 GMT +0100 http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/article-71   Woorden voor verandering   De geestelijke gezondheidszorg (ggz) is sterk in beweging. Als schrijvend journalist volg ik deze beweging sinds 1988 op de voet. Eén op de vier Nederlanders krijgt persoonlijk met psychische problemen te maken. Onze samenleving verwacht, ook internationaal, een nieuwe omgang met psychiatrische diagnosen. En een behandeling die uitgaat van eigen kracht, gelijkwaardigheid en herstel. Wat betekent dit precies?     Traditionele ggz-instellingen hebben met het nieuwe 'hersteldenken' de nodige moeite. Hulpverleners, maar ook cliënten/patiënten en hun betrokkenen, klampen zich vaak vast aan het bekende 'de dokter weet wat goed voor u is'. Hulpeloosheid kan op deze manier floreren als overlevingsstrategie.   Binnen de instellingen zijn het individuen die samen het voortouw nemen bij modernisering van de oude structuren. Zo maakte ggz-instelling Rivierduinen, met Schrijf- en advieswerk Lauriergracht, een bijzondere bureaukalender over Herstel, zie onderstaande link.   Voor een gelukkig 2012: Thuis in Herstel Mon, 06 Feb 2012 17:46:18 GMT +0100 http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/article-10           Lauriergracht 116 1016 RR Amsterdam NE EUR   T: 0031(0)20 6272907 info@schrijfwerklauriergracht.nl     Colofon tekst: © Petra Hunschefoto's: © Charles Vlek, Martin Kaarsgaren  illustratie: © Ien van Laanen Contact/links Fri, 03 Feb 2012 13:38:00 GMT +0100 http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/article-15   Leren schrijven  Schrijfwerkplaats Lauriergracht biedt advies en ondersteuning aan mensen die schrijvend bezig zijn, of willen zijn. Heb je vragen? Wil je iets uitwisselen? Er zijn meerdere mogelijkheden:   Leren:allerlei schrijfvaardigheden zoals: websiteteksten, persberichten maken, interviews schrijven, nieuwsberichten tot en met literaire en journalistieke verhalen.  Ontdekken:wat wil ik met schrijven -- waar begin ik? Wat zijn mijn onderwerpen -- welke vorm ga ik kiezen. Wordt het een journalistiek of een literair verhaal. Of misschien een column -- een gedicht?    Uitwisselen: schrijven doe je niet altijd alleen. Onderweg heb je minstens iemand nodig die meeleest, techniek aanreikt, enthousiasmeert...   Wil je van de schrijfwerkplaats gebruik maken? Bel of mail even van tevoren (zie onder contact).   Kosten naar draagkracht: minimaal € 50,- per uur (Voor verdere redactie/coaching: zie menu boven)  Redactie&advies Sat, 21 Jan 2012 11:40:21 GMT +0100 http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/article-26 Tekstadvies Snelle, gedegen en ervaren (eind)redactie voor al uw teksten:                      journalistieke verhalen                    zakelijke & reclameteksten                    websites/nieuwsbrieven/blogs                    levensverhalen                    scripties                    brieven en ander proza   Inmiddels al dertig jaar ervaring in het maken van kranten, tijdschriften, nieuwsbrieven, boekjes en brochures, websites. En nog altijd met plezier!   Uurprijs afhankelijk van het soort tekst en van inkomen. Redactie&advies Sat, 21 Jan 2012 11:35:41 GMT +0100 http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/bloggum/de-alchemie-van-het-schrijven   Waarom schrijf ik? En wat heeft dat met dharma (waarheid) te maken?   De vraag stellen is haar beantwoorden. Schrijven is een kunst die naar waarheid zoekt. Evenals meditatie brengt het in de beoefenaar een transformatie teweeg: met het doorvoelen van onze emoties ontstaat steeds weer helderheid.    Maar waar ligt mijn compassie als ik mijn pen ook als wapen gebruik? Of mijzelf tot het uiterste drijf om een deadline te halen?   Donderdag 2 februari komen deze vragen aan de orde in een lezing die ik geef in het Shambhalacentrum Amsterdam. De lezing blikt terug op mijn studie bij Shambhala en hoe meditatie mijn leven en werk als schrijver/journalist/activist beïnvloedt.   Een interactieve bijeenkomst waarbij we vragen als: is meditatie bevorderlijk bij het creatieve proces en waar zit het elkaar juist in de weg, gezamenlijk (contemplatief) onderzoeken.   Zie voor het programma de agenda van: http//www.shambhala.nl BLBLOBLOG Thu, 19 Jan 2012 08:36:00 GMT +0100 http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/article-21 Schrijf-coaching Schrijf- en advieswerk Lauriergracht geeft schrijfcoaching aan allerlei organisaties van bedrijfsleven tot overheid. Met de nieuwste technieken van Helder Amsterdams leert u ook (standaard)brieven herschrijven, of wij herschrijven ze voor u. Tijdens een korte cursus leren professionals, managers en beleidsmakers al hun schrijfwerk makkelijker uit te voeren met behulp van toegepaste journalistieke technieken.   Teksten worden leesbaarder, gaandeweg volgt ook meer plezier in schrijven. Recente ervaring met coaching voor Shell, afdeling Social Investment, leert dat een combinatie van schrijfbegeleiding en eindredactie heel vruchtbaar werkt. Een citaat: Heb nog dagelijks voordeel van de cursus. Kijk nu zo anders naar teksten en heb zeker meer zelfvertrouwen gekregen bij het schrijven van korte teksten.Ook individuele schrijfbegeleiding aan particulieren is mogelijk, evenals activerende begeleiding (bijvoorbeeld aan mensen met een persoonsgebonden budget).   Na telefonisch overleg volgt een offerte. Redactie&advies Wed, 18 Jan 2012 12:10:33 GMT +0100 http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/article-73 Thuis in Herstel Thu, 12 Jan 2012 09:45:32 GMT +0100 http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/article-67         Een voorbeeldpagina uit de bureaukalender 2012 van Rivierduinen, instelling voor geestelijke gezondheidszorg in Oegstgeest en omgeving. Thuis in Herstel Tue, 10 Jan 2012 20:42:44 GMT +0100 http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/article-18 Gastdocenten Voor gevorderde studenten kunnen - naar wens en in overleg - gastdocenten worden uitgenodigd voor masterclasses in specifieke vaardigheden, bijvoorbeeld toegespitste interviewtraining. Over Sun, 08 Jan 2012 21:04:24 GMT +0100 http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/article-32 Scholing voor redacties In 2009 ontwikkelden we een 'Masterclass stadsjournalistiek' voor redactie en medewerkers van buurtkrant - en website - Jordaan&GoudenReael in Amsterdam.    Drie avonden, verspreid over twee maanden, werkten we - op de redactieburelen van de buurtkrant - aan de journalistieke kwaliteit.   Redactie en medewerkers beschouwden de korte cursus als ‘bijzonder waardevol'. Behalve aan technische vaardigheden droeg de masterclass bij aan een versterkt gevoel van betrokkenheid en samenwerking, aldus de vrijwilligersredactie.   Na dit eerste experiment heeft de Schrijfwerkplaats de buurtkranten in Slotervaart tot wederzijds genoegen bijgeschoold..   Door journalistieke technieken toe te passen op het eigen werk van de redactieleden, vergroten wij de nieuwswaardigheid en daarmee de (politieke) invloed van krant en website. Tegelijk geven de bijeenkomsten een belangrijke aanzet voor een (meta) journalistieke discussie over doel en bereik van de krant(en) en aanpalende media zoals de digitale Webkrant en - een eventueel - interactief discussieplatform. De masterclass brengt een uitwisseling op gang over eigen en ander schrijfwerk uit de krant. Actief oefenen en huiswerk staan centraal.   Meer informatie, zie onder contactgegevens.   Redactie&advies Sun, 08 Jan 2012 20:59:48 GMT +0100 http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/article-59 Kronkel   In 2001 richtte een groepje ervaringsdeskundigen uit de psychiatrie onder mijn leiding het blad Kronkel op dat ik ontwierp en de eerste twee jaar leidde als hoofdredacteur, voordat ik het overdroeg aan andere journalisten.   Het blad liep met een enthousiaste en kundige redactie jarenlang heel goed maar ging in 2007/8 helaas ten onder aan de subsidiestrijd rond de nieuwe Wet op de Maatschappelijke Opvang (WMO).   Bijgaand en onder (via de pdf) ook vergroot leesbaar de bovenkant van nummer 2 van dit in alle opzichten kleurrijke maandblad. Eigen werk Sun, 08 Jan 2012 20:51:25 GMT +0100 http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/article-58 NRC-serie             Een serie doodserieuse en toch humoristische  verhalen (NRC 1995) over psychiatrische patiënten die níet in de WAO belanden (het ruime merendeel).     Lees deze aflevering van de NRC-serie met een klik op de link onder de foto: Eigen werk Thu, 29 Dec 2011 10:44:35 GMT +0100 http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/article-57 Boswijzer             In 2004/5 deed ik de eindredactie van Boswijzer, het toentertijd nieuw opgezette programmablad van de Boeddhistische Omroep Stichting (BOS). Zie voorbeeld hiernaast en lees door op de link hieronder te klikken:  Eigen werk Thu, 29 Dec 2011 10:44:21 GMT +0100 http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/article-69 Remember Brixton   Begin jaren tachtig belandde Stella, na een reeks schokkende avonturen, in de opstandige wijk Brixton, en vandaar in een ouderwets Londons krankzinnigengesticht.   Een verpleegster die verdacht veel leek op mijn oudste zuster, sloeg haar arm om me heen en bracht me naar de badkamer. Haar lichaam voelde vertrouwd aan. Ik genoot van het lichamelijke contact dat ik nooit eerder met mijn zuster had gehad. Dat ik haar nu in een Engels gekkenhuis tegenkwam verbaasde me niet na alles dat mij was overkomen. Toeval bestond niet meer. Ik liet me haar zorg vanzelfsprekend aanleunen en maakte grapjes door af en toe aan haar greep te ontsnappen en om haar heen te dansen. Eindelijk weer in goede handen… De zuster liet mij goedmoedig mijn gang gaan. In de badkamer draaide zij twee grote kranen open boven een gigantische badkuip op gietijzeren pootjes; ik schopte mijn versleten schoenen uit, de zuster hielp me bij het uittrekken van mijn trui. Het dampende warme water sloot zich welddadig rond mijn nek en nam mijn gedachten moeiteloos mee de lucht in tot aan het fraai gestucte hoge engelenplafond.   Ze gaf me het pilletje pas aan de rand van het ijzeren ledikant. Ik keek ernaar. Het lag op mijn open handpalm en zag er niet uit om op te eten. Het was intens blauw met een krijtachtige structuur; piepklein als het was had het een pyramidevorm die me absoluut niet beviel. Toe maar, drong de zuster aan. Ik begreep wel dat ik nu geen grapjes kon maken. Ik stopte het pilletje in mijn mond en slikte. De verpleegster keek tevreden, wenste mij welterusten en verliet het slaapzaaltje. Ik haalde het vreemde pilletje van onder mijn tong tevoorschijn en legde het op de vensterbank achter een gordijn.   Enkele uren later werd ik wakker doordat er iemand op de rand van mijn bed ging zitten. ‘Schl, sl, sl,’ hoorde ik. Ik schoot overeind, klaarwakker van mijn eigen gedempte kreet van schrik. De figuur op mijn bedrand viel bijna op de grond. “Fuck off,” siste ik met volle kracht. De volgende ochtend hoorde ik het ‘schl, sl, sl’ weer op de gang. Ik moest me helemaal voorover buigen om het kleine vrouwtje te kunnen verstaan. “Schl, sl, sloe you hear voichles?” sliste ze in mijn oor. “No,” zei ik beslist.   In de huiskamer, een hoge balzaal met lichtbruin parket, hardglanzend van de eeuwenoude was, schuifelde een klein regiment bejaarden langs de muren in de rondte. Een enkeling staarde, weggedoken in een fauteuil, schijnbaar nietsziend en onbewogen naar een pluisje dat in het gesluierde zonlicht naar de grond dwarrelde. Het licht viel teder langs de versleten hoeken van eikenhouten meubilair, pluche kleedjes en brandende schemerlampen. Luidsprekers in de muur produceerden een permanente stroom muzak; de huiskamer leek van droomstof gemaakt. Plotseling stond daar iemand aan de andere kant van het enorme snookerbiljart midden in de zaal. Een jonge rastaman, rechtop en trots doorsneed de ruimte. Remember Brixton zeiden zijn ogen. De eerste rassenrellen van Londen smeulden nog na. Onze blikken kruisten de degens, hij richtte zich macho op. Ik aanvaardde de tango: we maakten elk aan onze kant van het biljart een strakke wandeling terwijl we elkaar uitdagend bleven aankijken. Toen verdween hij, even plotseling weer, de gang op. Alleen de buiging aan het eind ontbrak. De muziek werd ondragelijk, evenals de sfeer van versufte bejaarden. Waar zit de knop van de radio vroeg ik aan zo’n onbestemd figuur. Nergens een knop; geen radio; geen verpleging, geen uitgang, niks… Er moest snel iets gebeuren… Ik nam een aanloop, sprong op een stoel en haalde weloverwogen, één voor één, een paar decoraties van de muur. Met een klap vielen de eerste lijsten naast me op de grond.   Binnen een minuut stormden er twee koppels in het wit geklede mannen de huiskamer binnen. Dit had ik niet verwacht. Ik nam toevlucht tot de Aikido, rende keihard naar voren, recht op het eerste koppel af, draaide me op het moment suprème om; liet me naar achteren vallen en bood het tweede aanstormende koppel elegant mijn linkerbeen. Wat een prachtige techniek is het toch, dacht ik tevreden, terwijl ik werd weggedragen. Naar mijn eerste spanlaken in de isoleer. Waar de lampen nooit uitgaan… Eigen werk Thu, 29 Dec 2011 10:40:18 GMT +0100 http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/article-27 Poëzie     Vliegnieuws   Tsjilpende mussen mijn hart springt op onder het dak klap vleugeltjes, klap !       Meer poëzie: www.boekiewoekie.com                                                                                                           Eigen werk Thu, 29 Dec 2011 10:40:08 GMT +0100 http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/article-52 Alfabetisering   'En dan gebeuren er wonderen'. In opdracht geschreven boekje over aanpak analfabetisme op de werkvloer, gepresenteerd in de Week van de Alfabetisering, september 2010. Lezen? Klik op de link: Eigen werk Thu, 29 Dec 2011 10:39:58 GMT +0100 http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/article-38 Boekenrubriek Signalementen   J. Kornfield (2009). Het wijze hart. Het universele karakter van de boeddhistische psychologie. Deventer: Ankh-Hermes BV, 379 p., € 39,50.   Uit Amerikaans vertaald handboek over boeddhistische (mindfulness) kennis en technieken. Geschreven voor GGZprofessionals en andere geinteresseerden in mindfulness en psychotherapie. Met flinke literatuurlijst en register. (...) Maandblad Geestelijke volksgezondheid (MGv),  fragment uit 'mijn' rubriek Signalementen, februari 2010.    Zie voor een column van mijn hand in dit vakblad: http://www.trimbos.nl/nieuws/maandblad-geestelijke-volksgezondheid/redactie-en-contact/oudredacteuren/petra-hunsche Eigen werk Thu, 29 Dec 2011 10:39:43 GMT +0100 http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/article-42 De strijdbare patiënt   Nog niet zo lang geleden betekende een diagnose in de psychiatrie vrijwel zeker het einde van alle persoonlijke ambitie. Het ouderwetse ziektedenken maakte de problemen met psychische gezondheid vaak nog erger. Veel mensen liepen al op jonge leeftijd een stigma op en kwamen in een uitzichtsloos bestaan terecht.   Deze tijd is voorbij. De samenleving verwacht van de ggz tegenwoordig een heel andere manier van denken: klantvriendelijk en volledig gericht op herstel, met of zonder medicijnen. Op veel plaatsen werken nu betaalde 'ervaringsdeskundigen', speciaal opgeleide professionals die hun eigen ervaring in de psychiatrie inzetten als hulpverlener of beleidsadviseur.   De ontwikkelingen die tot deze nieuwe koers leidden staan uitvoerig beschreven in mijn boek 'De Strijdbare patiënt' (Haarlem, 2008) uitgegeven door Museum Het Dolhuys in Haarlem.   Een fragment met het 'boegbeeld' van de Herstelbeweging in Nederland staat hieronder: Eigen werk Thu, 29 Dec 2011 10:38:51 GMT +0100 http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/article-35 Wetenschap in dienst van ervaringskennis Wilma Boevink: ‘Herstel is een heel hoopvol concept’   Trimbos-onderzoekster Wilma Boevink leidde begin jaren negentig een dubbelleven. De wetenschapster bij het toenmalige NcGv hield haar identiteit van cliënt en beginnend activiste, angstvallig geheim.   Fragment (...)    Wilma Boevink praat langzaam, nadrukkelijk. Als gevolg van haar doofheid observeert ze haar gesprekspartner oplettend. Open, gevoelig. Het ernstige gehoorverlies, waaraan zij sinds haar 17e lijdt, speelde achteraf gezien een grote rol, vertelt zij. De bijbehorende interne ‘geluidsoverlast’ heeft haar feitelijk ‘de waanzin ingedreven’. Zorgvuldig haar woorden kiezend, beschrijft zij de ‘andere werkelijkheid’ die zij soms ervaart en die zich dan te sterk aan haar opdringt.   ‘Kleuren, geuren, atmosfeer, dat neemt dan een vlucht, gaat met mij aan de haal. Mijn kwetsbaarheid voor psychose heeft te maken met ernstige trauma’s uit mijn jeugd, die daarna nog eens zijn bevestigd door een volstrekt foute behandeling in de psychiatrie. Natuurlijk is er ook altijd sprake van een biologische aanleg. Driedubbele pech dus. Ik ben daar pas nu in therapie op een goeie manier mee bezig’, zegt zij. ‘Het is een treurigmakende geschiedenis.’  (...)   Zie verder: De strijdbare patiënt Van gekkenbeweging tot cliëntenbewustzijn Portretten 1970 - 2000 (Haarlem, 2008)  Uitgave:  http://www.hetdolhuys.nl/ Eigen werk Thu, 29 Dec 2011 10:26:53 GMT +0100 http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/article-62 'Altijd weer bijzonder teamwerk'   Voor een kort interview uit het boek: Team op vleugels door Martijn Vroemen (Kluwer, 2009), klik op onderstaande link: Over Tue, 20 Dec 2011 10:31:28 GMT +0100 http://www.schrijfwerkplaatslauriergracht.nl/article-23 Links naar organisaties, bladen en websites waar we recent voor werkten, mee samenwerkten, of bij publiceerden:    www.zetkrant.nl   www.stijlweb.amsterdam.nl   www.trimbos.nl/mgv   www.hetdolhuys.nl   www.jordaangoudenreael.nl/cms/content/blogsection/12/142/   www.boekiewoekie.com    www.boeddhistischeomroepstichting.nl   www.psy.nl   www.tijdschriftdeviant.nl   http://www.shell.nl/views/social_investment.html    www.ienvanlaanen.nl   www.uitgeverijcandide.nl/   www.shambhala.nl   www.contemplatiefonderwijs.nl.   www.miksang.nl   www.waarstajij.nu     Contact/links Mon, 19 Dec 2011 22:24:29 GMT +0100