Over

'Altijd weer bijzonder teamwerk'

Voor een kort interview uit het boek: Team op vleugels

door Martijn Vroemen (Kluwer, 2009), klik op onderstaande link:

Petra Hunsche

Petra Hunsche

Na de School voor de Journalistiek in Utrecht (1981) maakte ik de schrijfdroom van mijn Amsterdamse vader waar. Als sociaal geograaf richtte hij zich op niet-westerse culturen, maar hij stierf te jong (57) om goed uit de verf te komen. Mijn geliefde moeder was hem al tien jaar eerder voorgegaan.

Ik werkte ruim twintig jaar als stadsverslaggever, eerst voor dagblad Trouw, later voor het Amsterdams Stadsblad/Het Parool. Over mijn specialisme 'migranten' en mijn bijzondere hobby: de psychiatrie, publiceerde ik in alle grote dagbladen. Daarnaast schreef en schrijf ik verhalen en poëzie.

Volgend op een foute behandeling in de geestelijke gezondheidszorg, publiceerde ik eind jaren '80 bedroefde en kritische stukken in de vakpers. Naast mijn baan als stadsverslaggever, volgde ik de psychiatrie als redactielid van het Maandblad Geestelijke volksgezondheid (Trimbos-instituut). Daarnaast schreef en schrijf ik nog altijd voor de vakbladen Psy en Deviant.

Met het oprichten en aansturen van twee vrijwilligersredacties (Kronkel en Bolwerk), ontdekte ik in 2001 mijn plezier in lesgeven. Mijn grootmoeder was onderwijzeres. Ik heb haar nooit ontmoet, maar 'ze zeggen' dat ik op haar lijk. Vanaf het millenium 2000 deed ik steeds vaker eindredactie- en advieswerk voor cliëntenorganisaties en ggz-instellingen. Natuurlijk verdiepte ik mij ook in het schrijven van & voor websites en sociale media.

Na het uitkomen van mijn boek De strijdbare patiënt (Haarlem, 2008), maakte ik een uitstapje naar de gemeente Amsterdam, maar sinds kort staat mijn pen weer geheel in dienst van mijn specialisme: nu de daklozenopvang van HVO-Querido. Portretreportages hierover verschijnen in Z! de Amsterdamse daklozenkrant. Volgend voorjaar verschijnt 'Daklozengeluk' in boekvorm.

Daarnaast doe ik redactie- en advieswerk voor ggz-instellingen en cliëntenorganisaties. 

Schrijfwerkplaats Lauriergracht ontwierp in 2009 een masterclass journalistiek voor vrijwilligersredacties. Ik werk hiervoor samen met mijn collega, wetenschapsjournalist Paul Reinshagen (zie onder). De korte cursus die wij maakten is uniek en toepasbaar op álle redacties, ook van bedrijfsbladen en periodieken van instellingen en organisaties.

Paul Reinshagen

Paul Reinshagen

Na mijn afstuderen als chemisch ingenieur (1963) en econoom (1970) ben ik mijn hele werkzame leven als wetenschapsjournalist aan de slag geweest. De eerste vijftien jaar maakte ik de tijdschriften Chemisch Weekblad en De Ingenieur. Daarna was ik 25 jaar freelance wetenschapsjournalist, gespecialiseerd in bèta wetenschappen en in techniek.

Toen de Technische Universiteit, TU-Delft, mij vroeg hun wetenschapsvoorlichter voor de pers te zijn, heb ik dat ook een paar jaar gedaan. Daar heb ik veel geleerd. Dat is het leuke aan wetenschapsjournalistiek: je leert eigenlijk altijd.

Na mijn pensioen ben ik blijven freelancen en enkele jaren werkte ik mee aan het maken van mijn eigen buurtkrant: Jordaan/GoudenReaal. Op die manier kwam ik in contact met Petra Hunsche, die hier een workshop aan de redactie leidde.

Sinds kort ben ik weer volop in mijn eigen vak bezig en schrijf veel over groene chemie (uit planten) en over biobased economie.

Wetenschapsjournalistiek is een erg leuk vak omdat onderzoekers hun werk met veel enthousiasme doen en daar dus met vuur over vertellen. Het is een interessant vak omdat het meestal gaat om nieuwe dingen. Je moet veel lezen en vaak naar congressen, maar ik vind het altijd erg de moeite waard om te doen: je bent altijd op de hoogte van nieuwe ontwikkelingen.